Opublikowano Dodaj komentarz

Kobieta bez maski

Kobieta bez maski, ziemia bez betonu, ogród bez płotu.

Dzikie zwierzę, które wyje do księżyca, zwija się w mroku i grzeje w słońcu. Nogi i ręce ma silne i wiedzące, kiedy mogą tworzyć, kiedy biec, a kiedy trwać w bezruchu.

Dotyka tylko złota, patrzy tylko na skarby, węszy tylko obfitość.

W każdej chmurze milion kropli, w każdej trawie tysiąc źdźbeł, w każdej górze miliard kamieni.

Gdy nadlatuje, wiatr świszczy jej koło uszu i gubią się lśniące kolczyki. Gdy ląduje, faluje łąka, ziemia się ugina, kwiaty się otwierają i pachną. Gdy zasypia, wszystko się kołysze.

Maski, kagańce, staniki, płoty wirują w bębnie burzy.

Zapraszam na babiniec z trollicą w pierwszy weekend października https://www.facebook.com/events/1277367119262815/

Opublikowano Dodaj komentarz

W krainie olbrzymów, w krainie lęków

Jak do niej wjechać, czy można w niej zamieszkać?

Podróż do Lofotów postanowiłam zmienić na góry Jotunheimen – Krainę Olbrzymów. W mojej głowie było to coś ekscytującego, przestrzennego, podobnego do Finnmarksviddy (przestrzeni w Finnmarku, najpółnocniejszej Norwegii – a tam jest część mojego serce forever).

Troszku pięknie, troszku straszno

U podnóży Jotunheimen zrozumiałam, że będzie grubo. Jeszcze nie wjechaliśmy wysoko, a już piździło PRAWIE jak w Gdańsku codziennie (pozdrawiam moje miasto :)), przy czym temperatura była znacznie, oj znacznie niższa. Dodatkowo piździenie niosło ze sobą mini mikro kropelki deszczu, nie-deszczu. Przyznać trzeba, że było pięknie. Przerażająco pięknie! Rozsądek, dobry stary druch, już dawno bił na alarm, że cooo, my chcemy się TU albo nawet DALEJ rozbić? Że lepiej nie będzie.

Ale jedziemy tam. Nie ma odwrotu. Słynna norweska droga 55 woła.

Powoli…

Drogi w Norwegii to osobny temat. Szczęściarzu, jak rozpędzisz się do 80 to znaczy, że pewnie ciśniesz gdzieś niedaleko Oslo, ale Norwegia nie jest niedaleko Oslo. Cała Norwegia jest bardzo daleko od Oslo. Norwegia to ograniczenie do 60. To wąskie drogi nad urwiskami, tunele, promy. Norwegia jest tak pięknym krajem, że mnie nie znudzi się chyba nigdy. Tu jeździ się wolno, tu się żyje wolno. Tu w ogóle jest dużo wolności, o ile żyjesz według wypracowanych zasad społecznej solidarności. Tu możesz korzystać z przyrody. Tu się nie grodzisz, jeśli masz kawałek pola, jeziora, lasu. Bo prawo innych do przyrody jest ponad twoim prawem własności. Możesz doświadczać w spokoju swoich lęków, vær så god (proszę bardzo), droga do krainy olbrzymów stoi dla ciebie otworem.

Lipiec w Jotunheimen

Na drodze 55 czekać nas mają przepiękne widoki, ale już wiemy, że nie tylko. Wjeżdżamy w jakiś hardkor chyba, olbrzymy mają zakrapianą imprezę, wszędzie opary ich zimnego oddechu, a w tym wszystkim my – zmęczeni (ten stan skleił się z „wakacje z dziećmi pod namiotem”). Jakaś śmieszna naiwność, pewnie zmęczenie, każe nam szukać miejsca na rozbicie namiotu. Śmiejemy się z tego. Generalnie nasze zachowanie jest niespójne ze wszystkim, co czujemy, widzimy i co nam opowiadają ciała. Zresztą. Dawno przestały opowiadać, tylko krzyczą. A my jedziemy…

No to fajnie. Jest środek lipca, a nasz syn pyta, czy jesteśmy na Antarktydzie. Czterometrowe zwały śniegu chowają drogę 55 między sobą, kry lodowe dryfują po jeziorach. Wielkie głazy, porozrzucane w zabawie przez olbrzymy. Wieje, leje, mgli. A ja widzę w wyobraźni nas rozbijających namiot i bez namysłu szukam w internecie campingu przy fiordzie. Bo z drogi 55 się zjeżdża. Mocno w dół, do Skjolden.

W pewnym momencie na przystanku idziemy na małe wzniesienie (małe wzniesienie w takich górach jest bardzo wysoko). Jesteśmy ponad chmurami, obserwujemy ich wędrówkę, widzimy, że wkrótce będziemy nawet w środku chmury! Oooo, ekscytujące.

Jak się domyślacie, ta chmura oznaczała 0 widoczności.

Raz w chmurze, raz pod chmurą

Zjazd do Skjolden to ostra droga w dół, zakręcona jak agrafka, 3/4 ekipy cierpi na chorobę lokomocyjną. Na tym zjeździe chmury, które wędrowały po Jotunheimen skraplają się w ulewę, na tym zjeździe jesteśmy wyczerpani.

Dobrze, że jest wodospad

Docieramy do campingu najpiękniejszego na świecie, położonego u podnóży najwyższych w Norwegii gór. To oznacza rzeki, huczące wodospady, zarośnięte trawniki i domki oraz deszcz.

Mój zachwyt jest totalny, przede wszystkim dlatego, że z namiotu mamy widok na ogromy huczący wodospad.

Dodatkowo:

  • dzieci się drą
  • drą się strasznie, wszędzie o wszystko
  • ja syczę na dzieci
  • pada deszcz
  • tną komary
  • prysznic kosztuje 10 koron za 5 minut, a my nie mamy monet
  • dzieci nie chcą zasnąć przed 22 (podczas tych relaksujących wakacji, mają zawsze długą drzemkę w aucie)
  • w mojej głowie jest niesamowita historia, którą próbuję się zająć, ale to trudne na gorąco

Historie o głębokich lękach to historie każdego z nas

Historia jest o tym, że ja wszystkim przeszkadzam. (Znasz?). Że jest mnie (mojej rodziny) za dużo. Za głośno. Że wszyscy mają prawo do odpoczynku (my? no nie, inni ludzie). Że jesteśmy nieudolnymi rodzicami, bo nasze dzieci się drą. Bo są żywiołowe. Głośne. Że brudzimy, nie robimy czegoś tak jak powinno się to robić, że nie mamy prawa tu być.

To historia o głębokim lęku, czy ja mam prawo do życia i bycia tu? Czy mam prawo do bycia na ziemi? Czy moje istnienie ma sens?

Ten lęk manifestuje się przez różne nasze zachowania. Przez minimalizm, weganizm, stwierdzeniach „ludzie to świnie”, przez krzyk na dzieci, przez antynatalizm, przez kurczenie ramion, chowanie w nich głowy.

Te zachowania nie są tylko o tym lęku, oczywiście. Ale warto sprawdzić, czy jest on gdzieś tam obecny.

Każdy lęk jest głęboki. Bo każdy, każdziutki jest odgałęzieniem lęku przed śmiercią – znanemu każdemu człowiekowi. Odbywając podróż w krainę swojego lęku, trzeba to robić ostrożnie, delikatnie. Oglądać go, poznawać. Patrzeć, jak wiatr przesuwa chmury , jak z chmury powstaje deszcz. Patrzeć, zatrzymywać się i obserwować, na ile jestem gotowa tu być z moim lękiem. Czy mogę chwilę z nim pobyć, oswoić się? Nie muszę z nim nocować.

Myk polega na tym, że póki nie zgodzimy się na to, że jesteśmy ludźmi i mamy lęki, póty mniej mamy możliwości podążania dalej, świadomie. Możemy być kamlotami w rękach olbrzymów, możemy popłynąć z rzeką, wodospadem do fiordu.

Każdy człowiek się boi. I każdy ma możliwość wejścia w paszczę, w krainę olbrzymów – nie z głupoty, a z ciekawości. Nie z brawury, a z chęci pójścia dalej swoją drogą. Odwaga to nie jest pozbywanie się lęków.

Czy wodospad zastanawia się nad sensem istnienia?

Wodospad ma prawo żyć, być. Nikogo nie pyta, czy nie jest przypadkiem za głośno. Jest wielki, silny, płynie. Świadomość rychłej śmierci potrafi paraliżować naszą witalność, nasze marzenia, pragnienia duszy. Tymczasem olbrzymy można oswajać, tylko zawsze jest ten pierwszy raz i decyzja, czy chcę wejść do ich krainy.

To na pewno nie był mój ostatni raz w Jotunheimen. A wy kiedy się wybieracie?

Opublikowano Dodaj komentarz

Każdy wie

Najwięcej o tym, jak umeblować życie komuś. Tylko, że ta wiedza nie jest warta nic. Nic nie wnosi.

Masowo przechodziliśmy przystosowanie do kultury – ciężko usłyszeć nam wewnętrzny głos, za to z łatwością umiemy wskazać na to, co logiczne. Dla pewnej grupy ludzi logiczne. Dla większości. Dla uprzywilejowanej większości.

dywan

Rodzice wyrażają opinie, pokazując dziecku świat przez ich pryzmat. Opinie to nie świat. Opinie to nie doświadczenie, którego szuka na świecie dusza dziecka.

Gdy nie wiemy, jaką drogą pójść, wielu ludzi nam doradzi. Powie. Z ich perspektywy logiczne jest, byś odtykał szambo w korporacji X, skoro masz na to papiery i skończone studia.

Dla twojego dobra! Lepiej ci w jasnych kolorach. Pamiętasz? Mówiłam ci, że tam się marnujesz.

Martwię się o ciebie. JA.

W naszych dialogach nadal mało ciekawości. Gdy otwiera się przed nami człowiek z pustką w głowie, w wielkim NIE WIEM, wyuczony przez lata szkoły niepokój każe szybko szukać odpowiedzi. Byle szybko wywalić z siebie to, co wiem, nie można nie wiedzieć. Nauczeni jesteśmy nie pytać, a odpowiadać, zgodnie ze wzorem.

Meblujemy swoje domy zgodnie ze wzorem, w czasach globalizacji jest to IKEA, przyjemnie, ładnie, ciekawie do pewnego stopnia. W ramach.

***

To się zmienia. Budzimy się powoli, w sypialni z IKEI robi się w najlepszym razie nudno, a najczęściej po prostu duszno, szukamy wzoru, chcemy się do czegoś odnieść. Możemy wybrać droższe meble albo inne z IKEI, jest jeszcze inna droga, ale nie widzimy jej rozglądając się wokół.

Podpowiada ją nam nasze ciało, dusza, coś nas porywa, to jest mocne! Bywa na tyle kontrowersyjne, że umysł nie wyrabia. Dostaje rozwolnienia i zalewa nas lękiem. I wtedy opinie innych, wszystko wokół, no wszystko się zgadza z tym rozwolnieniem umysłowym, tylko czemu mój brzuch, całe ciało, intuicja mówi: „NIE. Tam, tam.” I każe zrywać podłogę w ikeowym domu, sprawdzać co pod tynkiem, nagle, o zgrozo, niezgodnie z trendami marzy o wannie w kuchni i zupełnym braku kafli.

Piękne chaty powstają, kiedy dusza staje się sojusznikiem i nie trzeba jeździć do IKEI. <3

Henryk ogląda swoją chatę

Opublikowano 1 komentarz

Jestem goła i szaleję z miłości

Dovrefjell na zawsze mieszkasz tu <3

dovrefjell
dovrefjell

Początek podróży jest dla mnie najprzyjemniejszy. Początek jest wtedy, gdy w głowie pojawia się zamysł, zaczynamy o tym rozmawiać, przygotowujemy się i ja już podróżuję. Jestem taką „wizyjną” osobą, że snucie wizji, śmiganie po trasie podróży, w której fizycznie mnie nie ma, przynosi mi bardzo dużo przyjemności.

NIE

U mnie podróż zaczęła się od postawienia granicy, powiedzeniu NIE i wzięciu za siebie odpowiedzialności. Nie, nie będę tu pisać o wychowaniu dzieci, sprawa w ogóle dzieci nie dotyczyła. Sprawa, która mnie zaangażowała w momencie, gdy padałam ze zmęczenia, przygotowując dom, auto, siebie, dzieci, koty, telefony, ogród, jedzenie – do podróży. Jakie to było ciekawe, jeszcze w takim momencie moja głowa potrafiła zatrzymać mnie i wyprodukować parę fajnych wizji, co się stanie jeśli odmówię, czyli postąpię tak, jak czuję. Otóż: będę człowiekiem bez serca, zimną suką, zachowam się obrzydliwie, tak się nie robi…. A co, gdy powiem tak? Będę wkurzona, ot co. I będę miała prawo narzekać, zrzędzić… Te strony już znam, wybieram się w inne.

Powiedziałam NIE. I to totalnie mnie podpaliło, achch, uwielbiam podróże! Nagle moje skurczone, zmartwione pole rozszerzyło się na cały świat, wszystko leżało u moich stóp. Tak ma być!

Ruszyliśmy

Pierwszy raz pod namiotem z rodziną, w Norwegii. Zmęczeni, styrani już na wstępie. Czemu my to sobie robimy? Coś nam każe w ten sposób zbliżać się do różnych ważnych rzeczy. Pierwsza ważna rzecz to był przystanek ze spontanicznym spacerem do rwącej rzeki. Dzieci bawiły się flakami ryby, a my nie robiliśmy zdjęć telefonem. To wystarczyło, by zobaczyć, że dążymy się rejony komarowe, że łąki to bogaczki, a my możemy podziwiać ich blask i kolory, że zrobiliśmy super jedzenie, a zapomnieliśmy lampki do namiotu, tylko czy będzie potrzebna? No nie będzie 🙂 Jesteśmy na północy, tu słońce oświetla noce latem.

Jak zacząć od Dovrefjell?

Najpierw trzeba zrozumieć, że to rejon dla ciebie. Ja zrozumiałam to, kiedy przejeżdżaliśmy tamtędy w kwietniu. Dovrefjell to płaskowyż, podobny do finnmarkowej viddy (najpółnocniejsza północ Norwegii, przy morzu Barentsa). Podobny, ale inny! Pełen krzaków, wiatrów, jezior, strumieni, mchów, chrobotków, skał pokrytych pięknymi kolorami. Mieszkają tu woły piżmowe! Przede wszystkim, Dovrefjell to przestrzeń, w takich miejscach lubię być, oddychać. Szaleję z miłości do Dovrefjell!

dovrefjell

Wiadomo więc, że Dovrefjell. Na pierwszym zjeździe okazuje się, że znowu my to jesteśmy prawdziwymi dziećmi szczęścia. Mamy namiot! A cały parking zapełniony wygodnymi kamperami. Przy głównej drodze w Norwegii…. E6. A my pakujemy plecaki, o czym powinien być osobny post, i idziemy w dzicz. Ja szaleję z miłości przy każdym kolejnym krzaku, przy każdym kolejnym kamieniu.

Wyskakuj z młyna

W małej rodzinie na pierwszych wakacjach pod namiotem panuje chaos. Trudno sprostać wszystkim potrzebom i pragnieniom, które się w niej kotłują, gdy przewodnikami jest dwoje dorosłych – bardzo zmęczonych i spragnionych ciszy ludzi. Dzieci są każdym żywiołem naraz i to, co u nas w środku powoli się dogotowuje, to co u nas się poddusza, u dzieci jest od razu na wierzchu i jest mocą, która robi wrażenie i która każe działać, żyć, babrać się materii. Mniej poetycko oznacza to wysadzanie na kupę, siku, mycie buzi, rozbieranie, ubieranie, podnoszenie, stawianie, przytulanie, a nade wszystko słuchanie, patrzenie, słuchanie, patrzenie…

dovrefjell

Nasz opór, by wykonywać pracę, którą należałoby rozdzielić między kilkoro dorosłych, tylko wzmaga chaos, konflikty i hałas. To z kolei dokłada nam do zmęczenia, układ nerwowy drażniony niemiłosiernie hałaśliwymi bodźcami sięga po maczety i ani się obejrzawszy kręcimy się w iście diabelskim młynie. Uczymy się wyskakiwać.

dovrefjell

Gdy wszyscy zaśniemy, pogryzieni przez meszki i komary, które w zimnych rejonach lubią z przytupem świętować krótkie lato, przychodzi czas na sny, w których spotykam przyjaciółki, zachodzę w ciąże, odwiedzam bezpieczne, ciche krainy, obfite w życzliwych ludzi.

Rano, udaje mi się wstać przed młodszym dzieckiem, męża i starszego synka już nie ma, poszli gdzieś odkrywać tę przepiękną krainę. A ja wprawiam w ruch obolałe ciało (spanie na ziemi, nawet jeśli dzieli mnie od niej fajna samopompująca mata, to nie jest dla mnie optymalny wypoczynek), trening mobilności z widokiem na góry, krzaki, jezioro. Dobry początek dnia!

dovrefjell

Potem królewskie śniadanie, bo my lubimy jeść po królewsku nawet w dziczy – omlety na maśle ze śmietaną, masłem orzechowym i jagodami, gorąca herbata…

„Gorąca” miłość

Gdy dzieci idą bawić się na hamak, nie wytrzymuję i lecę jak ćma do ognia do zimnego jeziora. Uwielbiam wodę, gdy czuję, że muszę wejść do wody, wchodzę, kiedyś sporo się zastanawiałam i wynikiem tego nigdy nie wchodziłam – bo zawsze wychodziło na to, że to bez sensu.

Dziś myślę: „I dobrze. Bez sensu. Lecę do ciebie jeziorko, będziemy się kochać”. Wskakuję naga, jezioro jest lodowate, więc przeżycia podobne do narkotycznego haju gwarantowane. Po pierwsze w takim momencie jednoczę się z wodą do tego stopnia, że każda moja komórka przypomina sobie, że w większości jest wodą i właśnie wracamy do domu. Po drugie widzę każdą najmniejszą cząsteczkę w moim ciele, wszystko jak na dłoni, bo organizm dostaje mocny sygnał: żyj, bo jest, kurwa, zimno. Napiszę wam kiedyś więcej, ale może w sumie nie ma po co, bo wy zaraz sami spróbujecie, prawda?

dovrefjell
dovrefjell
dovrefjell

A potem, co tu mówić. Jest za pięknie. Mam tak rozruszaną chemię w ciele, że jestem chodzącą kulą szczęścia, rozgaszczam się w Dovrefjell, zmywam naczynia w jeziorku – chrobotek jako zmywak, jałowiec do szorowania patelni, myję zęby dzieciom, w ogóle świat mi niegroźny, mimo że wieje i lecą na nas czarne chmury. To nic! Teraz jestem najbogatsza i co zechcę się dzieje.

dovrefjell
dovrefjell

Ten tekst napisała Zosia – miłośniczka Dovrefjell, miłośniczka jezior północnych, północna dusza, która sprowadziła do Norwegii ciało, a ono teraz kocha się z zimnem. Północna wiedźma. Wie na przykład, że sosna… zresztą… kiedy indziej o tym.